ANIOŁOWIE PRZY OŁTARZU

CZY PODCZAS MSZY ŚWIĘTEJ ANIOŁOWIE STOJĄ PRZY OŁTARZU?

Kiedy przekraczamy próg kościoła, aby wysłuchać Mszy Świętej, widzimy kapłana, ołtarz, płonące świece i zgromadzonych wiernych. Jednak rzeczywistość Najświętszej Ofiary jest znacznie większa od tego, co dostrzegają nasze oczy. Msza Święta nie jest wyłącznie ziemską uroczystością. Jest bezkrwawym uobecnieniem Ofiary Kalwarii, w której ten sam Jezus Chrystus, Najwyższy i Wieczny Kapłan, ofiaruje się Ojcu Niebieskiemu przez posługę kapłana.

Podczas Najświętszej Ofiary ziemska liturgia łączy się z uwielbieniem Boga w niebie. Wobec tej wielkiej tajemnicy nawet najwspanialsze duchy niebieskie oddają Boskiemu Majestatowi najwyższą cześć.

ŚWIĘTY JAN CHRYZOSTOM O ANIOŁACH PRZY OŁTARZU

Już w IV wieku św. Jan Chryzostom, wielki Ojciec i Doktor Kościoła, nauczał o obecności niebieskich duchów podczas sprawowania Najświętszej Ofiary. W swoim dziele O kapłaństwie, przedstawiał Aniołów stojących przy kapłanie oraz moce niebieskie otaczające ołtarz ku czci obecnego tam Chrystusa. Przytaczał również opowiadanie o pewnym świątobliwym starcu, który podczas sprawowania świętych tajemnic miał ujrzeć zastępy Aniołów w świetlistych szatach, pochylających się wokół ołtarza niczym żołnierze przed swoim Królem. Nie jest to dogmatyczny opis wyglądu każdej Mszy Świętej, lecz wymowne świadectwo wiary starożytnego Kościoła w obecność niebiańskich zastępów przy Eucharystii.

Jeżeli nawet Aniołowie z tak wielką czcią odnoszą się do Najświętszej Ofiary, z jakim usposobieniem duszy powinniśmy przychodzić, aby jej wysłuchać?

ŚWIĘTY MICHAŁ ARCHANIOŁ JUŻ U STOPNI OŁTARZA

W Mszy Świętej kapłan, odmawiając Confiteor, przyzywa między innymi świętego Michała Archanioła. Prosi go o wstawiennictwo przed Bogiem, wyznając własną grzeszność. Et tibi, Pater, quia peccavi nimis cogitatione, verbo et opere...

Wśród niebiańskich orędowników, których kapłan wzywa, znajduje się właśnie święty Michał Archanioł. Jeszcze wyraźniej jego postać pojawia się podczas okadzenia darów w Mszy uroczystej. Kapłan modli się:

Per intercessionem beati Michaelis Archangeli, stantis a dextris altaris incensi...

Przez wstawiennictwo świętego Michała Archanioła, stojącego po prawej stronie ołtarza kadzenia... Jest to nawiązanie do biblijnego obrazu niebiańskiego ołtarza, kadzidła i modlitw świętych, wznoszących się przed tron Boży.

W Apokalipsie świętego Jana czytamy: ,,I przyszedł drugi Anioł, i stanął przed ołtarzem, mając kadzielnicę złotą”. Ap 8,3 Jakże wymowna jest ta zgodność pomiędzy obrazami Pisma Świętego a modlitwami tradycyjnej liturgii!

SANCTUS. GDY ZIEMIA ŁĄCZY SWÓJ GŁOS Z NIEBEM

Przed rozpoczęciem Kanonu kapłan odmawia lub śpiewa Prefację. W Prefacji zwykłej Kościół wspomina Aniołów, Panowania, Potęgi, Moce niebieskie i Serafinów, którzy nieustannie uwielbiają Boski Majestat. Następnie błaga, aby również nasze głosy zostały dopuszczone do tego niebiańskiego uwielbienia.

Sanctus, Sanctus, Sanctus, Dominus Deus Sabaoth.

Święty, Święty, Święty Pan Bóg Zastępów.

Są to słowa zaczerpnięte z wizji proroka Izajasza, który ujrzał Serafinów stojących przed tronem Bożym. „Święty, Święty, Święty Pan Bóg Zastępów, pełna jest wszystka ziemia chwały Jego”. Iz 6,3 Podczas Mszy Świętej Kościół ziemski łączy swoje uwielbienie z pieśnią niebieskich duchów. Nie jest to jedynie podniosły śpiew czy uroczyste zakończenie Prefacji. To przypomnienie, że przed tym samym Bogiem, którego adorują Serafini, klękamy również my, grzeszni ludzie.

KANON RZYMSKI. TAJEMNICZA MODLITWA O ŚWIĘTYM ANIELE

Po konsekracji, gdy na ołtarzu obecne są już prawdziwe Ciało i Krew Pana naszego Jezusa Chrystusa, kapłan głęboko się pochyla. Rozpoczyna jedną z najbardziej tajemniczych modlitw Kanonu Rzymskiego: Supplices te rogamus, omnipotens Deus.

Pokornie błagamy Cię, wszechmogący Boże.

Kapłan prosi, aby Bóg rozkazał zanieść Ofiarę przez ręce swojego świętego Anioła na wzniosły ołtarz niebieski, przed oblicze Boskiego Majestatu.

Prosi również, aby wierni przyjmujący Najświętsze Ciało i Krew Chrystusa otrzymali pełnię niebieskiego błogosławieństwa i łaski. Jakże głęboka jest wymowa tej modlitwy!

Podczas gdy wierni trwają na kolanach, a kapłan pochyla się przed Najświętszym Sakramentem, Kościół przywołuje tajemnicę niebiańskiego ołtarza.

Święty z Akwinu wyjaśniał, że nie chodzi tutaj o fizyczne przeniesienie Ciała Chrystusa z ziemskiego ołtarza do nieba.

Według jednego z jego wyjaśnień Anioł przedstawia Bogu modlitwy kapłana i wiernych. Święty Doktor dopuszczał także rozumienie owego Anioła jako samego Chrystusa, Pośrednika między Bogiem a ludźmi.

Widzimy zatem, jak wielka tajemnica kryje się w modlitwach Kanonu, które kapłan odmawia po cichu przy ołtarzu.

NIEBO OTWIERA SIĘ PODCZAS OFIARY

Papież święty Grzegorz Wielki, żyjący w VI wieku, pozostawił niezwykle wymowne świadectwo o Najświętszej Ofierze. W czwartej księdze swoich Dialogów, w rozdziale 58, nauczał, że w godzinie sprawowania świętej Ofiary otwierają się niebiosa, obecne są chóry anielskie, a rzeczy ziemskie łączą się z niebiańskimi.

Jak wielką czcią należy zatem otaczać tę świętą chwilę!

Kiedy kapłan wypowiada słowa konsekracji, najważniejszym wydarzeniem nie jest obecność Aniołów, lecz sam Jezus Chrystus, prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie obecny pod postaciami chleba i wina.

To On jest Ofiarą.

To On jest Najwyższym Kapłanem.

To On jest prawdziwym Barankiem Bożym, który gładzi grzechy świata.

Aniołowie nie zastępują kapłana ani nie sprawują Najświętszej Ofiary. Są sługami i czcicielami Boskiego Majestatu.

Jeżeli więc duchy niebieskie, wolne od ziemskiej słabości i grzechu, oddają Bogu tak głęboką cześć, z jaką pokorą powinniśmy my, grzesznicy, przystępować do wysłuchania Mszy Świętej?

CZY MYŚLIMY O TYM, KLĘKAJĄC PRZED OŁTARZEM?

Ile razy idziemy wysłuchać Mszy Świętej, nie zastanawiając się nad jej niewidzialną rzeczywistością?

Ile razy rozpraszamy się w chwili, gdy Kościół wzywa nas do zjednoczenia z niebiańskim uwielbieniem? Czy zdajemy sobie sprawę, że podczas Najświętszej Ofiary otaczają nas tajemnice, przed którymi nawet Aniołowie pochylają się z najgłębszą czcią?

Nie potrzebujemy oglądać Aniołów własnymi oczami, aby wierzyć, że Kościół pielgrzymujący na ziemi jednoczy się w liturgii z Kościołem triumfującym w niebie.

Gdy następnym razem pójdziemy wysłuchać Mszy Świętej i uklękniemy przed ołtarzem, przypomnijmy sobie świadectwa starożytnych Ojców Kościoła.

Przy ołtarzu dokonuje się tajemnica, wobec której nawet najwspanialsze duchy niebieskie oddają Bogu cześć. A przecież Najświętsza Ofiara jest nieskończenie większa niż wszelka anielska chwała, gdyż na ołtarzu ofiaruje się sam Syn Boży.

Święci Aniołowie Boży, uczcie nas adorować Jezusa Chrystusa z taką pokorą, czcią i miłością, z jaką sami wielbicie Go w niebie. Amen.