Objawienia fatimskie a różaniec święty

Od 13 maja do 13 października roku 1917, w portugalskiej miejscowości Fatima, Najświętsza Maryja Panna ukazywała się sześciokrotnie trojgu pastuszkom: Łucji dos Santos oraz rodzeństwu Hiacyncie i Franciszkowi Marto. Przesłanie przekazane dzieciom nosiło znamiona nadzwyczajnej powagi — była to zapowiedź kar, jakie miały spaść na świat pogrążony w grzechu, lecz zarazem wskazanie skutecznego środka ratunku: modlitwy różańcowej i pokuty.

Podczas niemal każdego z objawień Matka Boża powracała do tego samego wezwania: „Odmawiajcie różaniec codziennie, aby uprosić pokój dla świata i koniec wojny”. Sama Matka Boża przedstawiła się dzieciom fatimskim jako „Matka Boska Różańcowa”, wskazując wyraźnie, iż to właśnie ta modlitwa posiada moc odwrócenia gniewu Bożego nad światem pogrążonym w nieprawości.

Objawienie z 13 lipca 1917 roku przyniosło ponadto tajemnicę fatimską, w tym wizję piekła oraz zapowiedź konsekracji Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi. Nierozerwalnie złączone z tym przesłaniem pozostaje nabożeństwo pięciu pierwszych sobót miesiąca, praktykowane poprzez Spowiedź świętą, Komunię świętą wynagradzającą, odmówienie jednej części różańca oraz piętnastominutowe rozważanie tajemnic różańcowych.

Cud słońca, jaki miał miejsce 13 października 1917 roku w obecności kilkudziesięciu tysięcy świadków, stanowi jedno z najbardziej uderzających potwierdzeń autentyczności objawień fatimskich w dziejach Kościoła.

Dla wiernych trwających przy Tradycji łacińskiej Fatima pozostaje nieustannym wezwaniem do wierności przyrzeczeniom chrztu świętego, do pokuty za grzechy własne i cudze oraz do codziennego różańca odmawianego w duchu ufnej miłości ku Matce Bożej.